Podjęcie działalności w postaci grzebowiska martwych zwierząt

Cmentarze przeznaczone wyłącznie dla psów, kotów i innych zwierząt domowych cieszą się w Polsce coraz większa popularnością. Coraz powszechniejsze jest traktowanie pupili domowych jak pełnoprawnych członków rodziny – także po ich śmierci. Siłą rzeczy oznacza to, że pojawia się coraz więcej podmiotów oferujących zajęcie się pochówkiem domowych pupili. Należy jednak pamiętać, że grzebowisko dla zwierząt powinno spełnić szereg wymagań przed rozpoczęciem faktycznej działalności.

Art. 7 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustala, że w przypadku grzebowisk do rozpoczęcia takiej działalności konieczne jest uzyskanie zezwolenia. Zgodnie z zasadami ogólnymi może go udzielić wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Dokładne informacje o formie decyzji administracyjnej (a także jej uzasadnieniu, możliwości wniesienia odwołania etc.) znajdują się w przepisie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dodatkowe wymagania – ocena wpływu na środowisko

Należy też pamiętać, że grzebowiska – zgodnie z obowiązującymi przepisami sanitarno-weterynaryjnymi – są klasyfikowane jako rodzaj składowiska odpadów. Oznacza to, że oprócz pozytywnej decyzji administracyjnej (wydana przez jeden z powyższych organów) wymagane jest zezwolenie organów zajmujących się środowiskiem. W § 3 ust. 1 pkt 76) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazano, że grzebowisko zwłok zwierzęcych jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że wymagana jest opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na temat potencjalnego wpływu środowiskowego danego przedsięwzięcia.

Planując otwarcie grzebowiska, należy także wziąć pod uwagę treść art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Zgodnie z jego treścią działalność tego typu przedsięwzięcia wymaga zarejestrowania przez powiatowego lekarza weterynarii – właściwego dla planowanej lokalizacji. Do obowiązków weterynarza należy także podejmowanie decyzji wymienionych w ust. 1a pkt 2 lub 3 przytoczonej ustawy.